Interactie
Treinreizigers laten zich in de praktijk vrij gemakkelijk in drie categorieën onderverdelen.
Geplaatst op woensdag 4 oktober 2006
Bijna een half jaar reis ik nu alweer meerdere keren per week per trein op en neer tussen Leeuwarden en Groningen, vanwege een functie naast Smeding Concepts. In het begin gebruikte ik dit half uurtje verplicht stilzitten vooral om Nederlandse literatuur te lezen; een bezigheid die ik, zoals zovelen, op de middelbare school bijna geheel heb verzuimd.
De laatste tijd echter heb ik een nieuwe liefhebberij herontdekt. In de boekenkast staan thuis nog een aantal politieke thrillers van Tom Clancy. Geen gemakkelijke opgave. Ter illustratie: ik doe nu al ruim een maand over een boek van ruim duizend pagina's.
Een trein leent zich natuurlijk ook uitstekend om andere reizigers gade te slaan. Vooral in de spits gaat dit bijna vanzelf. Al wil je natuurlijk voorkomen dat mensen het idee krijgen dat je ze loopt aan te staren. Een boek is een uitstekend alibi om zo nu en dan wat rond te staren. Zodra er een conducteur langskomt, laten treinreizigers zich vrij gemakkelijk in drie categorieën onderverdelen.
Het type vervoersbewijs verraadt al snel of het om een student gaat, een forens of een dagjestype. Bij de laatste groep is het mogelijk om aan het uiterlijk en de kleding onderscheid te maken tussen reizigers met een zakelijk reisdoel en mensen die een dagje gaan winkelen. De shoppers worden dikwijls vergezeld door een puberende zoon of dochter. Tenslotte is er nog een bijzondere vierde categorie, namelijk mensen zonder kaartje. Deze zwartrijders komen er kennelijk liever niet voor uit bij welke groep ze horen.
Hoewel er een onuitgesproken regel is die dit verbiedt, komt het soms voor dat twee personen opmerken dat ze zich bewust zijn van de aanwezigheid van de ander. Dit gebeurt over het algemeen als twee paar ogen elkaar kruisen en elkaar net iets te lang aankijken om van toeval te kunnen spreken. In de meeste gevallen wordt een dergelijke situatie direct gevolgd door een blik naar buiten.
Zodra de trein het eindstation aandoet, probeert een ieder zo snel mogelijk het treinstel te verlaten, om op verschillende manieren op de definitieve plaats van bestemming aan te komen. Meestal begeven reizigers die een vouwfiets meebrengen, zich het eerst naar balkons. Zij behoren tot de meest haastige categorie. Vermakelijk is het om te zien hoe deze groep zich vervolgens op hun rijwiel een weg door de mensenmassa op het perron probeert te vinden.
Persoonlijk geef ik de voorkeur aan de benenwagen. Maar mijn reisdoel bevindt zich dan ook in de binnenstad, op loopafstand van het station. Terwijl ik langs het busstation loop, heb ik elke keer weer medelijden met studenten die zich met zijn allen massaal vrijwillig in een stadsbus proppen die hen naar universiteit of hogeschool moet brengen.
Kom je onderweg nog een 'bekende' uit de trein tegen, die in alle drukte stomtoevallig dezelfde kant op gaat, vraag je je af of er zoiets bestaat als het lot. En waarom het lot dan niet heeft gezorgd voor een gezellig gesprekje in de ijzige stilte van de trein, waar normaal alleen onder speciale omstandigheden tussen onbekenden wordt geconverseerd en daarbuiten consequent gezwegen en gestaard.
Gelukkig heb ik voor deze situaties altijd mijn boek mee.
Tags: Sint.
Lees ook deze gerelateerde artikelen
- Kooptip: HP Officejet J6410 All-in-One
- Weer aan het werk na mijn vakantie
- Een network drive, de oplossing voor mijn probleem?
- Een middagje terug naar school
- Opladen op Terschelling
- Sint is een psychopaat die kinderen ontvoert
Reacties bij dit artikel
Plaats je reactie bij dit artikel
Omdat dit artikel meer dan een jaar oud is, is het niet meer mogelijk om te reageren.
En Tom Clancy is een goede keuze natuurlijk.
groetjes,
Eric
http://www.boekensite.net